En korktuğu şeyler başına gelirmiş insanın.’Asla yapmam’dediklerini yaparmış .Büyük konuşmamak lazımmış.

  Aşk…

 İnsanı küçük, savunmasız, başkasına muhtaç  bir çocuğa dönüştüren duygu.

Savunmasızlık…Bağlılık… Acı… Mutluluk…

 Tüm zıtlıkları içinde barındıran bir hastalık.

Hep benimle kal..

   Rüyalarımda bırakma elimi olur mu?Gözlerini çekme gözlerimden.Uzaklaşma benden.

 Bencilim,evet.Konu sensen eğer dünyadaki en bencil insanım ben.Aklında kim var ,ne yapıyorsun?Ben seni düşünürken sen kimi düşünüyorsun?Radyoda tesadüfen çıkan o şarkıda seninde gözlerin doluyor mu?Anılar içinde kayboluyor musun?

 Hah.Cevabını bildiğim soruları soruyorum umutsuzca.Sen bunların hiç birini yapmıyorsun ki.Daha da kötüsü sen bunların hiç birini hiçbir zaman yapmadın ki.Hiç bir zaman sevmedin sen,düşünmedin,aşık olmadın,umursamadın…

Sen,Başkalarını Unutamadın Bense Seni

Sen başkalarını özledin,başkalarının doldurduğu hayaller kurdun.

Geceleri tanrıdan onu diledin beklide.Hayallerinde onu yaşattın sen her zaman.

Onunla kıyasladın herkesi, her baktığın yüzde onu aradın,ondan bir şeyler aradın.

‘ Herkes ikinci bir şansı hak eder’ sözünü fazla ciddiye almıştın beklide.İkinci bir şansı bekliyordun sen.Başkalarıyken ya da yalnızken.

         Fark eder miydi senin için etrafındakilerin düşünceleri,duyguları?

Sen umursamazdın ki kimseyi.